Gökyüzünden umutları donmuş gözlerle bize bakan binlerce şehit ruhuna armağan edecek başka neyimiz vardı ki Sevinçle geldiğimiz Tozlu Yoldan geri dönerken istisnasız hepimizin yüreğinde bir sızı gözünde bir damla yaş vardı. Bir taşın altından doğarak meyile uyup ince arkçıklar oluşturan gözeler çoluğuna çocuğuna hasret giden Mehmetçiklerin hiç dinmeyen gözyaşları gibi geliyordu bize Bir de akşam rüzgarıyla eğilip bükülen kah toprağı öpen kah başını semaya dikip o ilahi ağıdı söyleyen gelincikler içimizi acıtıyordu. Acaba Allahuekber yaylalarında gelinciklerin bu kadar kırmızı oluşlarının sebebi koç yiğitlerin donduğu için toprağa akamayan kanları mıydı Bu yüzden mi her bahar kanar kış gelince buz tutardı.....