Hoşlanırım oldum olası bu ıssız tepeden,
Bu çitten, birçok yerinden en uzaktaki
Ufkun görüntüsünü yok eden gözlerimden.
Ama durup bakarken ardındaki bitmez
Tükenmez boşluklara, insanötesi sessizlik,
Sınırsız huzura; dalıp giderim düş
Dünyama; duracak gibi olur kalbim orada.
Ne ki duyar duymaz hışırtı sesini
Yaprakların rüzgarda, ölçerim o sonsuz
Sessizliği bu sese oranla: Bir yandan
Ölümsüzlük gelir aklıma, bir yandan ölü
Mevsimler, yaşanmakta olan güncel ve
Ardından yaşananların yankısı. Dalarken bu
Sonsuzluğa düşüncelerim, keyif alırım bu
Denizde batan gemide olmaktan.