Kimi evde, yemek, yaşamak için yenir. Kimi evde,yemek için yaşanır. Bizim evde ise yemek, muhabbet olsundiye yenirdi. Sofra muhabbet için kurulur, yine muhabbetlekaldırılırdı.Yediğimiz yemeklerin tariflerini yazma fikri, işte böyle biryemek muhabbetinde doğdu. Bildiklerimi, pişirdiklerimianlatacak-yazacak ve çocuklarıma miras bırakacaktım.Bu fikri tereddütsüz benimsedim. Sofra muhabbetlerimiziaynen yazacaktım. Yemek yemek gibi, yemek yapmak gibi,sofra muhabbetlerimiz gibi, olağanüstü tat aldım bütünbunları yazarken.Düğün-bayram sofralarımızın vazgeçilmezlerinden sıradansalatalara, tatlıdan tuzluya, etliden sütlüye, herhangi birayrım yapmadan, bir düzen kaygısı gütmeden, öylesine,içimden geldiği gibi yazdım.Ne zeytinyağlılar-tereyağlılar diye bir ayrım yaptım, ne deAnadolu veya Trakya mutfağı diye bir başlık düşündüm,soframızdan resimler çizmeye çalıştım sadece.Ne kadar Ermeni, ne kadar Rum, ne kadar Türk, ne kadarArnavut, ne kadar Çerkez, ne kadar Patriyot, ne kadarÇingene yemekleri bunlar, bilmiyorum.Ama bildiğim bir şey var; o da, bu yemekleri Çorlulu Akabive Takuhi yayalarımdan, yani ninelerimden öğrenmişolduğumdur.Soframız hazır, buyurmaz mısınız?