İnsanlığın; hem kendisi hem başka insanlarla ve diğer canlı, cansız var lıklarla ilişkilerinin tarihi, aslında insanlığın tarihidir. Kısaca; insanın kendisiy le, yakın-uzak çevresiyle ilişki kurması demek olan iletişim, ilkel topluluklar dan en medenî toplumlara kadar, onun asla vazgeçemediği temel ihtiyaçları arasında yer almıştır.Başlangıçta sadece yerini belirlemek, kaybolmayı önlemek, tehlikeleri yahut imkânları haber vermek ve bir bakıma -savunma- korunma amacıyla başvurulan iletişim, araç olarak basit işaretlerin kullanımıyla doğmuştur.İleriki dönemlerde; bu işaretleri belirli biçimlere sokan insanoğlu, milât öncesi yıllarda yazıyı icat etti. Bu gelişmeye paralel olarak yakın mesafeler de sesini kullanarak iletişim sağlamaya çalıştı.Kendini ifade etme eylemi, çağımızda insan haklarının en teme! unsuru olarak kabul edilen bir ihtiyaçtır. Ancak bu eylem; sosyal bir hak olmaktan çok, psikolojik bir tatmin yoludur. George Miller, "The Psychology of Cominication" adıyla 30 yıl önce yayınladığı eserinde şu ifadeye yer veriyor. "İftiharla ifade edebiliriz ki psikoloji alanında çalışan uzmanlar; insanın pek çok davra nışının iletme ve alma şeklinde meydana geldiğini tespitte gecikmemiş lerdir. Çok boyutlu bir ortamda yaşayan insanın, organizmasının denge lerini koruyarak sağlıklı yaşayabilmesi için, hem dış hem de iç dünyasıy la iletişim kurması gerekmektedir." Bu kadar önemli bir ihtiyacın başlangıçtan günümüze kadar üç şekilde karşılandığını biliyoruz.