İbrahim Halil baran, ürkütücü imgelerle inşa ediyor şiirini. Ürkütücü, evet, çünkü imgesel bir Kıyamet'i betimliyor. 'kendinde bir talan adamı olarak kal[an]' ve 'ruhunu elmas bir yarayla döven' bir şairin kıyametini... Adından da anlaşılacağı gibi, Tufan'la gelecek bir Kıyamet bu: 'su ve su'yla taşan, neredeyse her dizesini suyla Tufan'a dönüştüren bir şiir...

Bu Kıyamet ya da Tufan, bize artık 'ruhların ve çiçeklerin vaktinde' olmadığımızı bildiriyor. Şair, 'yatağında akrep kokusu'yla ve sanki 'taşla gül arasında uyuyan gençliği'yle Nuh'un gemisindedir. Tufan'a 'biat etmeyen' bir şairdir o. Ve gemi, 'evlat edindiği söz'ün bile yetmediği bir Blake evrenine doğru yol alıyor, 'yanlış bir şehre demirlerini atan' bir denizi düzelterek...

İbrahim Halil Baran: şiirde bir Tufan'ın kaptanı...
- Hilmi Yavuz