Türkiye, geç-Osmanlı döneminden başlayarak ve 1923’te ulus-devlet merkezli bir modele geçerek, bugüne kadar devam eden dinamik, süreklilik ve kırılma noktalarını birlikte taşıyan, çok-boyutlu bir dönüşüm sürecinden geçmektedir. Bu temelde, Türkiye tarihini 1923’te başlayan bir modernleşme tarihi, 1950’de başlayan bir demokratikleşme tarihi, 1980’de başlayan bir küreselleşme tarihi ve 2000’de başlayan bir Avrupalılaşma tarihi olarak ele almak gerekir.

Bugün gelinen noktada, Türkiye’nin “iyi, adaletli ve demokratik yönetim” gerekliliği, karşımızda artık göz ardı edilemez bir toplumsal ve tarihsel gerçeklik olarak durmaktadır. Türkiye’nin demokratikleşmesi ise, demokrasinin bir siyasal rejim, bir devlet-toplum/birey ilişkilerinin düzenlenmesi ve bir siyasal kültür olarak güçlenmesiyle, yani Türkiye’nin yeniden inşasıyla mümkün olacaktır.

Bu kitap, tarihsel, sosyolojik ve kuramsal bir okuma içinde, Türkiye’nin demokratik temelde yeniden inşasının içerdiği önemli ve kurucu boyutların eleştirel çözümlemesini yapma ve okuyucuya sunma amacını taşımaktadır. Kitabın, Osmanlı’nın varlığından ve Kemalist Cumhuriyet üzerinden dini inançların yeniden canlanmasına ve Avrupa entegrasyonunun başlangıcına değin uzanan geniş bir tarihsel ufku var ve yalnızca Türkiye uzmanları arasında değil aynı zamanda farklı çalışma alanlarındaki öğretim üyeleri arasında da muhtemel tartışmaları tetikleyecek yeni fikirler barındırıyor. Pek çok farklı akademisyen tarafından ele alınan ve gerçek bir disiplinlerarası yönelimler sunan bölümler, siyaset kuramcıları, tarihçiler, sosyologlar ve ilahiyat öğrencilerin için yeni düşünsel zeminler yaratıyor.