p>Her gün böyle... Okul dönüşlerinde hep aynı sorgulama. Bundan kurtuluş yoktu. Annesi bir gün bile sormayı unutmuyordu ki...Gözlerindeki ışık asla aldatmıyor; dondurma mı yemiş,soğuk bir şey mi içmiş, Gülay’ı şaşmaz bir biçimde ele veriyordu.Gülay ne diyebilirdi ki?..Gözlerindeki ışık, bir bir anlatmıştı her şeyi işte... Yalan söylese, “Yemedim, ” dese,annesini iki kat üzeceğini çok iyi biliyordu. Annesi ona, yalan söylemenin çok kötü bir huy olduğunu daha çok küçükken öğretmişti.O güne dek bir kez olsun yalan söylememişti…