Ey tenha kıyıların, mesut sakinleri! Saadet yurdundan koparıldığınız an, boğazınıza atılmaya başlayan hasret düğümlerini kim çözecek? Ömrün ayrılık günleri için yıllarca bağrınızda sakladığınız ezgileri kim besteleyecek? Hangi nefes, yüreğinizde küllenen ateşi yeniden alevlendirecek? Hangi parmakların sihirli dokunuşlarıyla yeniden can bulacaksınız? Konuşun! Konuşun da, hicran ateşiyle kavrulmuş nağmeleriniz, mahzun kalbimize teselli olsun.Ey bahçelerin şeref misafiri goncalar! Yokluğun karanlık düzlüğünden, varlığın aydınlık yokuşuna vurduğunuz gün, size kim arkadaşlık edecek? Boynunuz bükük, gözünüz yaşlı olduğunda, derdinizi kiminle paylaşacaksınız? Renginizdeki ihtişamı, kokunuzdaki efsunu hangi dille anlatacaksınız? Söyleyin! Söyleyin de sevdaların esrarına yol bulalım. Aslımızı görelim.Ey boz atlı, aksakallı kahraman! Tomurcuklar seni bekliyor kınlarından sıyrılmak için. Sürgünler seni bekliyor uzanmak için. Toprak seni bekliyor hayat bulmak için. İçtiğin bengisudan bir yudum da kuruyan bahçemize ikram et. Kararan gözlerimiz seni bekliyor ışımak için. Heybendeki elmaslardan biraz da bizim avuçlarımıza bırak.