(...)
Sadece yapmakta olduğumuz iş değil, yapmadığımız için zihnimizi meşgul eden iş de zamanımızı alır. Çünkü aklımızda tuttuğumuz her görev çalışma belleğini işgal eder. Bu yüzden günlerini çeşitli rollere paylaştırmak -örneğin hem çocuklarının hem de işyerinin gereksinimlerini eşit ölçüde göz önünde bulundurmak- yorucudur.
Yürütme fonksiyonu tüm eylemleri düzenlediği için, zamanı kullanmamızın anahtarıdır. Kafamızdaki bu yönetici hiçbir zaman bugünkü kadar yoğun çalışmamıştı - insanların çoğunun anne babalarının kuşağına göre daha fazla role soyunmanız bile bunun için yeterli bir nedendir. Kadınlar sadece anne olarak değil, mesleklerinde de daha fazla sorumluluk alıyorlar. Ayrıca maruz kaldığımız uyaranların bolluğu da buna ekleniyor. Sürekli olarak, ilk önce neyle ilgilenmemiz gerektiğine -ve bir faaliyeti, daha acil olan bir başkasının uğruna yarıda bırakmamızın gerekli olup olmadığına- karar vermek durumundayız.
Peki, gerçekten bir karar vermek zorunda mıyız? İki şeyi aynı anda yapamaz mıyız?
(...)

-Kitabın İçinden Sayfa 166-