(...) Bu tatlı ezgi, bu hoş nağmeler her iki tarafı kendinden çirmişti. Gariptir İd, Ehrimen tarafı da bizim taraf kadar le duymuştu. İsmi Aşk olan bu pehlivan bize yaklaştıkça nur) lünün elindeki küre parlaklık kazanmakta, nur karanlıkları 1 maktaydı. Öyle ki, meydanın ortasına geldiği zaman küre mamen ışıklandı ve âlemden karanlıklar kalktı. Meydanda binmiş Nefs-i Emmâre ile esiri olan ben bulunuyorduk. Aş] derhasını bize doğru çevirdi. Gayet hoş ve samimi bir tavı -Ey Emmâre! Bana da karşı duracak mısın? Dedi. Emmâre, tam bir huşu ile filden yere indi. Aşkın ön diz çöktü. -Sen herkesin olduğu gibi benim de efendim, velinim sin. Aczimi ilan için işte sana secde ediyorum, dedi. (...) -Kitabın İçinden Sayfa 61-