"Vedat heyecandan kısılmış bir sesle:

- Fehiman!.. diyebildi.

Devam edemiyor, tıkanıyordu. Birden onun başını göğsüne çekti. Vücudunu kollarına aldı. Yüzünü saçlarının arasına sokarak:

- Beni bağışla!.. diye hıçkırdı.

Fehiman hâlâ inanamıyor; iki uzun yıldan sonra, bu çok sevdiği ve sıcaklığını, kokusunu çok özlediği göğüse sokulduğuna inanamıyordu."