Demirtaş , öznel yaşamında acılar da, sevinçler de yaşadı. Onun şiirinden damıtılan acı ve sevinç, öznel giysisinden sıyrılarak toplumsal olana dönüştü ve toplumdan kendine yansıyan acı ve sevinçle çevrili kaldı. Sancılı bir toplum savaşım içinde bir toplumdur ve daha çok da acıyı yaşamaya yargılanmış gibidir.
Demirtaş'ın şiiri, yaşamın yenilmezliğini orunluyor. Çünkü, onun şiiri, acıyı (ve sevinci de) yaşam gücüne, özgürleşme bilincini pekiştirmeye ve onu yığınsal güce dönüştürmeye adanmış bir şiirdir. Şu dizelerle de özetlenebilir:
Hazırol kalbim
Türküsünü söylemeye
Derin yara almış
Bir umudun