Sevginin bir dıger adı da; çiledir, katlanmaktır, fedakârlıktır...Hasretle, gözyaşları ile insanın içinin kirlerini yıkaMasıdır.İnsanlardan bir insan olmanın dışına çıkarak yücelmesidir.Sevdiğinin adını, dağlara, taşlara, yeryüzü ve gökyüzüne, sevinç ve hüzüne, çiçeklere ırmaklara yazdırmak; kurtlara, kuşlara, bütün insanlara ezberletmektir esas olan.Esas olan Ferhat olup dağları delmektir, Şirin için...Kerem gibi yanmaktır Aslı'nın sevgisi adına...Mecnun olup Leyla'nın yüreğine düşmek ve orada erimektir sonsuza kadar; eğerleri, çünkü'leri, şartları düşünmeden.Yunus olmak değil midir önemli olan!..Yunus olmak ve şartlar ne olursa olsun "Bana seni gerek seni!" diyebilmektir aslolan.Ve Yaşar Nezihe Hanım'ın dediği gibi:"Mecnun isen ey dil sana Leyla mı bulunmaz..." deyip sonra bilinen Mecnun'dan daha ötelerde yaşanmış bir sevdayı Leyla adına mısralara dökmek değil midir sevgi?"Ben de Mecnun'dan füzun aşıklık isti'dadı var Aşık-ı sadık menem Mecnun'un ancak adı var!..1 diyen Fuzulî'nin iddiasını bugün de dile getirebilme cesaretini gösteren bu şiirimsileri; yukarıda arz olunan sevgi adına değerlendirirseniz; mısraların sahibi olan yüreği sevindirmiş olursunuz.