Bu kitabı yazma serüvenim doğal bir süreç sonunda başladı. Çağrım kendisini tanımak ve kendisiyle hesaplaşmak isteyen herkesedir. Her insan yaşamı tek başına okunmaya değer ve kendi özgürlüğünü içinde taşıyan büyük bir öyküdür.

Her yürek yaralıdır ve bu hiçbir zaman kapanmayan, iyileşmeyen bir yaradır. Çabam yaralarımın iyileşmesine yönelik değil, aksine taze tutulmasına dönüktür. Hitap ettiğim kişi "sen"sin. Bu kitap da sana yazıldı. Ama "Sen" aynı zamanda "ben"im. Buscaglia'nın dediği gibi hepimiz havuza atılmış taşlarız ve dalgalarımız yolunda ne varsa kapsayarak yayılıyor. İçindeki havuza bir taş attım. Bu bir arayıştı ve kendime yolculuğum o anda başladı. Halen dalgaların üzerindeyim ve gidiyorum kendi derinliklerime doğru. Kendimle karşılaşmak istiyorum. Haydi sen de içindeki havuza bir taş at! Ve hırçın dalgaların üzerinde yüreğinin gemisiyle, kendi derinliklerinde kendine doğru bir yolculuk yap. Eksik bir güncedir bu, öyle olmak zorundadır da. Bunu ancak sen tamamlayabilirsin. Unutma, yaralı bir yüreğin güncesidir bu. Ve unutma herkesin yüreği yaralıdır.